Net aangenomen in een fantastische en goedbetaalde functie met om en nabij de 10.000 euro bruto per maand en hoog in de pikorde. Met deze werkneemster moet het helemaal goed komen, zou je zeggen. Maar dat loopt toch even anders.
Wat speelde er in deze zaak? De werkneemster ervaart de talloze met haar gevoerde gesprekken als intimiderend en vernederend. Klacht op klacht volgt aan het adres van de werkgever. Vanwege psychische klachten wordt de werkneemster langdurig arbeidsongeschikt.
Psychisch letsel door schadelijke werkomstandigheden?
De werkneemster stelt zich vervolgens op het standpunt dat het daardoor veroorzaakte psychische letsel voor rekening en risico van haar werkgever dient te komen. Want volgens haar is dit psychische letsel veroorzaakt door de schadelijke werkomstandigheden. De werkgever zou deze situatie bewust hebben gecreëerd en daarmee zijn zorgplicht hebben geschonden. De werkgever geeft niet thuis en wordt vervolgens voor de rechter gesleept.
Een tragedie, als we tenminste alleen uitgaan van de visie van de werkneemster. De reactie van de werkgever doet ons weer anders tegen de feiten aankijken. Vermeende aantijgingen over de intimiderende communicatie zijn volgens hem op geen enkele wijze geobjectiveerd. En ook niet als schadelijke werkomstandigheden aan te merken.
Heeft de werkgever echt zijn zorgplicht geschonden?
U voelt hem al aankomen. Partijen komen er niet uit, zodat het dossier op het bord van de rechter terechtkomt (ECLI:NL:GHAMS:2023:3457). De te beantwoorden vraag is of de werkgever inderdaad zijn zorgplicht heeft geschonden. En of hij op grond daarvan is gehouden de letselclaim van de werknemer te vergoeden.
Hierbij moet worden opgemerkt dat de werkgever al twee jaar lang wegens ziekte het volledige loon van de werkneemster heeft doorbetaald.
Kantonrechter: geen schadelijke werkomstandigheden
De kantonrechter maakt korte metten met de claim van de werkneemster. De inhoud van de gevoerde gesprekken kan weliswaar worden ervaren als een gebrek aan respect en vertrouwen in haar kunnen. Maar niet als intimidatie, vernederingen en pesterijen in objectieve zin.
Want let wel: we hebben hier te maken met een verantwoordelijke baan. Daardoor hoort kritiek op het functioneren tot de normale werkomstandigheden. De kantonrechter oordeelt dan ook dat van schadelijke werkomstandigheden niet is gebleken en wijst de vordering van werkneemster af.
Hof: gesprekken voldoen aan intern beleid werkgever
De werkneemster laat het er niet bij zitten en legt de zaak in hoger beroep aan het Gerechtshof voor. Het hof oordeelt in de lijn van de kantonrechter. Het voegt daar nog aan toe dat de inhoud van de gesprekken voldoet aan het interne beleid zoals opgenomen in het personeelshandboek en de daarbij behorende Code of Conduct. De werkneemster vist dus opnieuw achter het net.
Niet roeptoeteren, maar bewijzen en onderbouwen
Wat maakt deze zaak nu interessant voor de praktijk? Je kunt roeptoeteren dat er sprake is van een onheuse bejegening die tot klachten heeft geleid. Maar dat is natuurlijk volstrekt onvoldoende om aansprakelijkheid van de werkgever te vestigen.
Eerst moet maar eens komen vast te staan dat de aantijgingen hebben plaatsgevonden. En dat die op inhoud niet door de beugel kunnen. Daarna is het zaak te onderbouwen dat daardoor een schadelijke werkomgeving is ontstaan die de gestelde klachten tot gevolg heeft.
Communicatie oké? Geen schadelijke werkomstandigheden
De claim van de werkneemster in dit geschil gaat al onderuit op de vaststelling dat de wijze van communicatie de toets der kritiek kan weerstaan. En dat die zeker niet als intimiderend of vernederend wordt beschouwd. Van een schadelijke werkomgeving kan dan geen sprake meer zijn.
Het als intimiderend ervaren van gesprekken is bij lange na niet genoeg om de claim te onderbouwen. Daar komt bij dat je in een verantwoordelijke functie als deze flexibeler met kritiek moet kunnen omgaan.
