<P>Bekend is dat we uit het tijdperk van de hiërarchie stappen. Mensen laten het zich niet meer vertellen, maar zijn zelf gaan nadenken. Dat kan tot vreemde vervormingen leiden als het denkvermogen verkeerd gericht wordt door angst en emoties. In de Tweede Kamer waren we daarvan onlangs weer getuige tijdens het debat over een smoezelig filmpje. Wiens werkelijkheid telt?</P> <P>Maar goed, de gemiddelde manager weet dikwijls niet zo goed raad met die zelfdenkende mens. Misschien dat hij de opdracht waar hij voor staat en de mensen waarmee hij het moet doen, niet zo goed bij elkaar kan krijgen. Een gespleten persoon. Nu zit die manager ook wel in een lastig parket. Hij moet doelen zien te verkopen waar de meeste medewerkers geen eigen voordeel in zien. <br> Onlangs na een management buy-out werd dat pijnlijk duidelijk. Alle medewerkers liepen weg met de jonge directeur die gezorgd had voor een frisse wind. Vervolgens werd hij voor bijna de helft van de aandelen mede-eigenaar van de zaak. Als hij nu iets wil veranderen, is de reactie van de medewerkers: "ja, weer een maatregel om zijn lening af te betalen.’ </P> <P>Het vraagt in zo’n situatie heel wat wijsheid om niet in de valkuil van de macht te schieten. En juist dat zie ik bij veel managers gebeuren. Zodra het wat minder loopt in de tent, worden de oude machtspatronen weer operationeel. Het blijkt moeilijk om die verleiding te weerstaan. Ik snap ook dat wel. Het overgrote deel van medewerkers durft het niet aan om grote financiële risico’s te nemen, zoals die jonge directeur die er zijn huis en spaargeld voor inzette. De kritische zelfdenkendheid wordt blijkbaar dikwijls niet gevolgd door het bijbehorende gedrag. "Doe mij maar iets minder verantwoordelijkheid." "Dat is goed, maar zing dan wel een toontje lager." <br> Ja, er zijn nu eenmaal verschillen. Maar wat doen we daarmee? Hoe organiseren we die op een ordentelijke, maatschappelijk verantwoorde wijze, zodanig dat we met de organisatie, de mensen en de wereld verder komen? De opkomende onderstroom die ik daarin bespeur is een andere manier van denken en waarnemen. In goed Nederlands gaat het dan over ‘emerging realities’, zich ontvouwende werkelijkheden. Daarover in mijn volgende column meer. </P>